self control

marzo 24, 2010

no puedo. las suposiciones y los celos me matan. y ni siquiera la tengo.


lonely nights

febrero 27, 2010

de sufrimiento y de realización, de encontrarte con algo.


aquello

febrero 17, 2010

Aquello que anhelo no lo encuentro. Cuando no lo busco no sé si lo encuentro, porque tampoco sé si lo anhelo.

Aquello es tan sencillo que incluso cuando así se presenta, lo encuentro complicado.

Aquello es algo que me quita la alegría y yo trato de impedirlo.

Aquello me está desgastando.


Could we

noviembre 12, 2009

Quiero que me busques. Quiero que me quieras encontrar. Quiero que me encuentres.

Y que no nos separemos jamás.


la tarda esclata

noviembre 3, 2008

t’hauria de dir el que vols sentir
hauria de fer el que tothom espera de mi
però de sobte el sol perfora un gran núvol
i la tarda esclata
com si fos un matí

en aquest intercanvi aparent
les veritats es confoneni el covard és valent
i en l’estona que passa
entre que ho veig i ho entenc
va creixent la certesa
que no ens necessitem
però ens tenim

A estas horas pocas cosas importan más que aquello profundo y sentido.


ochocientos más ochocientos son mil seiscientos hijos de puta

octubre 27, 2008

Radicalmente sencillo. El concepto nace de una simpleza tan extrema que para algunos puede parecer algo insustancial, algo carente de un interés superior si de lo que se trata es de extraer alguna conclusión. Bueno, es innegable que algunos pueden pensar así.

Que quede claro que aquí y ahora me manifiesto espontáneamente y no estoy dispuesto a negar a las evidencias. Quizá postergar lo inevitable, tratando de imaginar alguna situación en la que uno pueda salir indemne. Veredicto, culpable.  Y así se escribe la historia, a base de palos, a base de hostias que todos tratamos de evitar y que muy posiblemente merezcamos. El problema es que no hay tanta gente dispuesta a darla sin creer que van a recibir un severo castigo posteriormente. Yo me posiciono a favor y admito que me gustaría ser un castigador. De oficio hijo de puta con clase. Al final te quedas en neoromántico con ínfulas de adolescente posmoderno y tratando de comunicarse a un nivel estratosférico, un globo tan gigante que nunca explotará pero nunca flotará, nunca se dejará llevar por nada. Ja, ironías aparte, si de lo que se trata es de sincerarse, pues no lo creo, porque quizá alguno crea poder sacar algo claro de todo esto. Está bien, os invito, indómita gente, a este notable ejercicio de estilo. Y claro, luego lo demostráis.

Quizá se trate de eso, de probarse a uno mismo, de definirse paso a paso y de empezar las cosas del principio, para que luego el final realmente conlleve un significado. Estos pasos tan anegados de complicaciones, esos pasos que queremos evitar, esos pasos que conceptualizan todo y nada, esos pasos que conllevan la raíz de todo. Esos pasos son necesarios. Creo firmemente que todo esto era necesario, y todo esto puedo afirmarlo porque ya lo he podido comprobar. Repito, era necesario. De este modo uno ve las cosas con más claridad, reestructura sus prioridades y afina su puntería. Qué complicado es todo y qué simple es a la vez. Nos entestamos en liberarnos de nuestra sencillez, una virtud nunca bien ponderada, una cualidad marginal, algo tan básico y a la vez tan poco humano…pero nuestro.

Y así imagino que el futuro te depara otras cosas. No soy capaz de expresar más hoy. No, realmente sí que puedo, pero se trata de ir paso a paso ¿no?


(de)liberad(me)

agosto 29, 2008
fok yeah

fok yeah


force of will

agosto 26, 2008

Antaño una carta brutal. Ahora una losa que tengo encima y no hay forma de quitármela. Fuerza de voluntad. Uf, es que no, no soy capaz. Si de verdad lo de la procrastinación es diagnosticable, estoy convencido de que lo tengo. Más allá del cacareo habitual y del querer sacar pecho con una sandez tan grande como la de a ver quién es más vago, a mí me preocupa el hecho de que me acompañe esta sensación por los días de los días, amén.

Quiero irme, pero no lo hago. Quiero hacer eso y lo otro, pero no lo hago. Esto se interrelaciona con el tema de la motivación, una cadena de desfavores, porque otra cosa no, pero lo que es ayudarme en la tarea de llevar una vida más placentera en un plano que no sea el lúdico, como que no.

Ah, qué triste tortura, cuantos ejercicios de autocompasión toca escribir hasta que uno quede complacido y vuelva a empezar de cero. De verdad que la exégesis que uno saca de todo esto es que hay demasiado tiempo libre mal invertido. Muchas cosas por hacer y demasiado tiempo para pensar en cuál hacer. Ja, irónico.


ángela

mayo 8, 2007

Tan lleno y tan vacío. No hablo del vaso. Hablo de mí. Me siento tan bien y tan mal en cuestión de minutos, que me pregunto qué es lo que de verdad siento. ¿Seré feliz? ¿Cómo? ¿Por qué? ¿Y si no lo soy? ¿Cómo lo descubro? ¿Hay alguien que me ayuda alguna vez?

No tengo ganas de escribir cosas como estas porque me he dado cuenta de que cuanto más escribo sobre mí mismo y lo que siento, peor me siento. Es curioso u odioso, no lo sé.

Quizás la cercanía de aquello que anhelamos duranto tantos días y días me alegre. La posibilidad de hacer algo que quiero que hacer. De divertirme porque quiero divertirme. De pasarlo bien porque voy a pasarlo bien. Quizás sea eso. ¿Y eso no es felicidad? Tendré que descubrirlo solo, como siempre. Porque hay cosas que no cambian. Y eso sí que no lo entiendo. Y es una mierda.

El funk me alegra de vez en cuando.


Seguir

Get every new post delivered to your Inbox.